De unieke frequentie van mijn hartenlied

De volumeknop omlaag draaien

hartenlied frequentie
hartenlied frequentie

Ken je dat? Dat gevoel dat je je eigen hartenlied steeds minder goed begint te horen? Alsof het vervaagt, of alsof jij niet meer goed hoort? Dat je merkt dat je steeds wat verder afdrijft van je eigen melodie, je eigen ritme, je eigen taal, je eigen woorden?

Zo’n vaag gevoel van onbehagen, daar begint het bij mij meestal mee. Een gevoel van “ergens iets gemist hebben” – iets wat ik voel, iets wat zich aandient. Iets van “niet meer helemaal willen voelen”.  In elk geval iets waar ik niet eerlijk naar wilde of kon luisteren. En waarmee ik dus de volumeknop van mijn eigen hartenlied een beetje zachter draaide…

De verhalen van mijn hoofd

Mijn hoofd vertelt me dan verhalen: verhalen dat het best goed gaat. “Kijk maar, ik heb goede resultaten”, bijvoorbeeld. Of dat het “er gewoon bijhoort”. Of dat “we allemaal wel eens een periode hebben, waarin we wat minder leven vanuit het hart”. Misschien best “waar” al die verhalen. Maar toch ook weer niet. Want eigenlijk, als ik heel goed voel knaagt er iets, nu de volumeknop van mijn hartenlied steeds zachter staat. Maar ik kan of wil nog steeds niet luisteren, niet voelen. Ik ga dus door met wat ik steeds deed en wat prima werkte. En – zo zegt mijn hoofd – het werkt nog steeds. Kijk maar, het loopt toch prima in mijn leven?

Subtiele frequentieverandering

eigen ritme
eigen ritme

En omdat ik nog steeds niet kan of wil luisteren, nog steeds de stilte niet opzoek en de onderliggende overtuiging in de ogen kijk, verandert behalve het volume ook langzamerhand de frequentie van mijn afstemming. En ben ik niet meer goed afgestemd op mijn hartenlied. Alsof er ruis op de radio is gekomen, precies tijdens het afspelen van mijn hartenlied. Mijn dierbare hartenlied, wat zo’n mooie leidraad is voor mijn leven. Waarvan ik weet, dat het voor mij dé juiste leidraad is. Mijn afstemming met de stroom van overvloed, de stroom van liefde en dankbaarheid voor het leven – mijn eigen unieke afstemming met de bronenergie, met het Universum.

Spartelen, hard werken en worstelen

En ik ga spartelen… want eigenlijk word ik heel verdrietig, dat er ruis op mijn mooie, unieke lied zit. En dan ga ik hard werken en worstelen – het is met toch al eerder gelukt, zo hoeft het niet en ik snap natuurlijk prima hoe het werkt. En tóch… raak ik er alleen maar verder van af. De frequentie matcht steeds minder met mijn lied en het stroomt niet meer, of beter gezegd: ik stroom niet meer. Of ik kan de stroom niet meer ontvangen. Want de stroom, die stroomt natuurlijk gewoon door en is altijd voor mij beschikbaar. Voor mij, voor mijn hartenlied, en voor iedereen, want iedereen heeft een eigen hartenlied om te zingen, op te dansen of gewoon op de interne radio te beluisteren… Ik word verdrietig en chagrijnig, er komt niet veel meer uit mijn handen, want creatief zijn vanuit deze mis-frequentie, dat gaat niet werken, want het voelt gewoon niet goed. Ik word ook bang en ga me alleen voelen… ik begin te vergelijken, met anderen. Bij wie het wel lijkt te lukken. Oude oerangsten komen boven, ik word er ’s-nachts van wakker.

De stilte opzoeken

En dan ben ik het zat. Ik wéét dat ik er niet onderuit kom te kijken en te luisteren naar wat er werkelijk zit, wat er klinkt, wat ik voel… En ik zoek weer echt de stilte op. De stilte bij mijn altaartje, met stenen en kaarsjes, die me vreugde geven. Ik zit er, en ik laat mezelf wegzinken in het nu-moment. Ik voel hoe het pantser wat mijn lijf door mijn gedachten heeft opgebouwd van me afvalt. Ik laat nog verder los en geef me over aan het nu, aan de stroom, die er gewoon is, die trouw op mij heeft gewacht.

Mijn lied mag weer stromen

Jij bnet lief!
Jij bnet lief!

En ineens zie ik het weer, voel ik het weer: het is mijn vreugde die ik heb achtergelaten… Ik ben toch weer steeds iets harder gaan werken, gaan sturen, steeds maar iets extra’s gaan doen. Zónder echt te voelen waar ik nu, op dit moment, gewoon blij van word. Ik kom de bekende overtuiging tegen, een heel oude al, dat je echt niet altijd alleen maar kunt doen waar je blij van wordt! En néé! Dat is niet de waarheid, dat is een overtuiging, gewoon een serie gedachten die ik al heel vaak heb gedacht. Gedachten waar ik helemaal niet blij van word. Dus ik kies gewoon andere gedchten.

En ik zing mijn lied weer! Eerst zachtjes, gewoon zoals het komt, ik wieg mee op de mooie, liefdevolle melodie van mijn eigen lied… Ik voel me ontroerd, dat het er weer is. Ik voel me dankbaar, dat het gewoon elke keer weer op mij wacht – tot ik het weer kan horen, tot ik weer ben afgestemd op de juiste frequentie! En de blijheid stroomt… Ik stroom!