De Rite of the Womb? Ik weet niet hoor…

Mooi, maar ook heel ver uit mijn comfortzone

Rite of the Womb Zing je Zachte Kracht
Rite of the Womb Zing je Zachte Kracht

Op Facebook en ook op andere plaatsen vliegen ze je tegenwoordig om de oren, de Rites van de Baarmoeder, baarmoederhelingen oftwel “the Rite of the Womb”.

Alweer een hele poos geleden begon ik ze steeds meer in mijn netwerk te signaleren. Eerst klikte ik ze weg – (niet voor mij) – maar op een gegeven moment werd ik toch nieuwsgierig wat het nou eigenlijk was. Toen ik het verhaal van Marcela Lobos (de eerste ontvangster van de rite) had gelezen, en op de site het filmpje van de rite had bekeken, voelde ik dat er toch iets mee ging resoneren diep in mij. Ik voelde dat er veel waarheid in zat, in dit ritueel – als ik mijn hoofd tenminste even uitschakelde. En ik voelde ook dat ik het heel erg uit mijn comfortzone vond.

Kleine, dagelijkse wondertjes gaan zien

Als Nederlandse vrouw ben ook ik opgevoed met het gedachtengoed: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. En we hebben natuurlijk best rituelen in onze Nederlandse samenleving. We gaan met z’n allen taart eten, als iemand jarig is, en met Kerstmis zitten we met de hele familie aan het feestmaal. Rituelen die we misschien wel niet als ritueel beschouwen, en waarbij we soms ook helemaal niet zo’n fijn gevoel hebben. Zo’n ritueel wordt dan meer een “sociale verplichting”.

The Rite of the Womb
The Rite of the Womb

Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik rituelen mooi en in de loop van de jaren ben ik ze zelf ook steeds meer gaan bedenken en uitvoeren. Kleine rituelen, zoals “dank je wel” zeggen, als ik geld ontvang of er mij iets anders zomaar toevalt. Of een kleine maanceremonie houden, gewoon bij een wandeling in het maanlicht, omdat ik mij dankbaar voel voor het mooie licht van de maan. Voor mij is een ritueel eigenlijk niets anders, dan even stilstaan bij de bijzonderheid van wat we ook als alledaags zouden kunnen vinden. Wat we zo gewoon vinden, dat we er nooit bij stilstaan. Voor mij maken die kleine ritueeltjes het leven een stukje leuker. Door “gewone dingen” als magisch te zien, door te zien dat het best een wondertje is, dat je auto ons elke keer weer veilig thuisbrengt en dat de koelkast het gewoon zomaar doet en ons voedsel vers houdt… daar beleef ik plezier aan.

Zal ik, of toch maar niet?

Maar goed de Rite of the Womb dus… Het filmpje raakte me en de woorden van… ook. Ik geloof er heilig in dat het voor onze wereld heel erg belangrijk is dat de mannelijke en vrouwelijke energie weer in balans wordt gebracht. En ik geloof ook, dat wij vrouwen een inhaalslag te maken hebben. Het vrouwelijke is zo lang als tweederangs en minderwaardig beschouwd en behandeld – en in sommige delen van de wereld is dat nog altijd zo. Voor balans zijn twee gelijkwaardig partners nodig, ook als het om energieën gaat. En dus voelde ik, diep van binnen, dat de heling van (collectieve) vrouwelijke pijn wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn. En dus meldde ik me aan voor de Rite of the Womb.

En belandde ik in een grote, lange, ondoordringbare file, de eerste keer dat ik (met heel veel weerstand en angst) richting de bijeenkomst vertrok… Ik was er blijkbaar gewoon niet klaar voor, ik reed weer naar huis. En meldde me opnieuw aan voor de Rite. En deze keer werd ik ’s-Ochtends wakker met een barstende migraine (die ik zelden heb)… dus kwam ik weer niet bij de bijeenkomst voor de Rite. En toch bleef het trekken.

Een verrasend fijne bijeenkomst met prachtige gevolgen

De derde keer was het raak – ik zag een advertentie voor een Rite of the Womb bijeenkomst bij ons in de buurt en die voelde goed. Nog steeds voelde ik twijfel en weerstand, maar deze keer ging ik – samen met Jolien.

The Rite of the Womb
The Rite of the Womb

En we kwamen bij de bijeenkomst, bij een groep met gewone vrouwen, vrouwen zoals wij. En wat deden onze gastvrouwen het goed – ze hadden een prachtige ruimte ingericht, mooi en zorgzaam, er was mooie muziek, er waren rozen, en er was een prachtige ceremonie en meditatie voorbereid. We voelden ons eigenlijk meteen op ons gemak.

En de ceremonie en het ritueel werkten zo verbindend en er kwamen zulke mooie inzichten bij me op, dat ik er diep door geraakt werd. Ik mocht mijn “kleinheid” loslaten en mijn “vrijheid” gaan omarmen en leven…

En ik kan niet anders zeggen… vanaf de dag dat ik de Rite ontving heb ik elke dag een stukje “kleinheid” los mogen laten en daardoor een stukje “vrijheid” verder mogen omarmen. Het heeft me enorm geholpen te voelen wat ik met mijn werk en leven wil doen en het ook daadwerkelijk te gaan doen.

Als jij nog twijfelt of de Rite wel iets voor jou is, kan ik je echt alleen maar aanraden: ga het ervaren! In het slechtste geval heb je een leuke bijeenkomst met andere vrouwen – die echt allemaal gewoon zo zijn als jij. En in het beste geval mag ook jij een stukje oud zeer loslaten, iets wat je nu nog blokkeert om stralend jouw plek in dit leven in te nemen.

(Als je meer informatie wilt lezen over de Rite of the Womb of het filmpje wilt bekijken, kijk dan op www.theriteofthewomb.com)