Eén Dolce Gusto… levensveranderend!

Eén Dolce Gusto
Eén Dolce Gusto

Blij en licht leven

Ik geloof er heilig in, dat wij als mensen hier op deze aarde zijn gekomen om vreugde te voelen. Om ons leven met blijheid en lichtheid te leven. Om ons verlangen te leven en om dat verlangen zelf tot uiting te brengen in het leven dat we voor onszelf creëren. Voor mij heeft dat alles te maken met waar we onze aandacht, onze focus op richten. Met de gedachten die we verkiezen te denken. Of we zien dat het regent en dat het dus een saaie, druilerige dag is òf dat we zien hoe gezellig het in huis is als de regen tegen de ruiten klettert of dat het best tof is om in de regen rond te spatteren buiten. Om maar een klein voorbeeld te noemen. Of we zien dat de wereld er met al haar toestanden erbarmelijk aan toe is – elke avond wéér op het journaal, elke ochtend in de ochtendkrant – of dat we er voor kiezen te zien hoeveel fijne, lieve mensen we in onze omgeving zien die mooie dingen doen en maken (en het journaal en de krant misschien wel elke dag overslaan, omdat het onze aandacht misschien wel afleidt van wat we wél graag in ons leven willen zien). Allemaal keuzes… en tòch voelt dat lang niet altijd zo.

De wereld is een rotplek

Ik heb daar zelf ook gezeten, op die plek, jarenlang zelfs. Worstelend om in mijn leven tóch maar steeds het goede te zien, hoop te houden, terwijl ik  ondertussen keer op keer meegesleurd werd door mijn emoties, mijn angst voor het leven en alles wat er in de wereld gebeurde, waarvan ik voelde dat ik er geen invloed op had. Ik werd meegesleurd in het drama van de verhalen die  ik mezelf keer op keer vertelde en bevestigde, de gedachten die ik dus koos. Verhalen en gedachten die zorgden dat ik me zielig en klein voelde, een slachtoffer van het leven.

Anders kijken
Anders kijken

En het gebeurt me natuurlijk nog wel eens (en ook wel vaker dan eens ;-)) – oude overtuigingen en gedachtenpatronen zijn best hardnekkig, en ik ben gelukkig nog steeds aan het leren, aan het groeien en aan het spelen met mijn leven. Maar ik heb geleerd dat ik een keuze heb: een keuze om andere gedachten te kiezen en mijn blik op andere dingen te richten. En ondertussen liefdevol te erkennen, dat er stukjes in mij zijn, die nog pijn of angst voelen.

Het kleine meisje helen

Al langere tijd werk ik met een prachtige vrouw, die ongelofelijk fijngevoelig en op alle vlakken intelligent is. Ze kan prachtig zingen ook – ze raakt je diep in je ziel met haar stem. Maar ze had het contact met zichzelf bijna volledig afgesloten. Ze kon gewoon heel veel niet meer voelen… en al helemaal niet vertrouwen dat wat ze voelde ook nog klopte. Ze herkende de signalen van haar lichaam, van haar hart en intuïtie niet… ze was alleen maar bang en verdrietig. En haar wereld was heel klein geworden. We zijn gaan werken aan het omarmen van haar innerlijk kind, een lief klein meisje, dat zich helemaal niet zo stoer voelde als mijn cliënte zich op latere leeftijd ging presenteren. Ik heb haar helemaal zelf een prachtig wiegenlied laten schrijven, een troostlied, voor haar kleine meisje… De eerste keren huilde ze,  telkens als ze het lied zong, tranen met tuiten, met een dichte keel. Ze oefende er ook thuis mee en er kwamen nieuwe coupletten bij het lied. En haar verdriet heelde. Natuurlijk, want de liefdevolle, accepterende aandacht en de trillingen van haar eigen stem voor het lieve, verdrietige meisje in haar, wat zich zo niet gezien en gehoord voelde, deden hun helende werk. Het ging beter. Ze kon weer vooruit en ze zette stapjes.

 Ik vind helemaal niks leuk

We gingen de aandacht wat verleggen naar het verder vormgeven van haar leven – ze was niet blij en zeker niet gelukkig, dat was helder. En na zoveel jaren had ze ook bitter weinig hoop dat het nog beter zou worden voor haar. Dat ze niet kon zeggen wat haar in vuur en vlam zette, wat zij voelde als haar passie in dit leven, haar missie, de reden waarom ze hier op deze wereld is, dat was helder en begrijpelijk. Maar toen ik haar vroeg, wat haar blij maakte, gewoon iets heel kleins, iets wat ze graag at, of dronk, of gewoon graag deed, kon ze echt helemaal niets bedenken.

Ik stuurde haar naar huis met de opdracht terug te komen met één dingetje waar ze in die week vreugde aan had beleefd. En ze kwam terug, mét dat ene dingetje: ze mocht van zichzelf elke week één kopje Dolce Gusto drinken. Daar genoot ze van… Meer kon niet, want daar had ze geen geld voor, het is behoorlijk duur spul immers.

Ik heb haar daarna de opdracht gegeven om, geld of geen geld, vanaf die dag élke dág (minstens!) een Dolce Gusto te drinken. En te voelen hoe ze daar van genoot… Het zichzelf gewoon toe te staan, van dat éne dingetje wat voor haar de moeite waard voelde, te genieten, zo goed als ze kon.

Zon op je gezicht
Zon op je gezicht

Ze heeft het gedaan… en de keer daarna, kwam ze terug met het bericht dat het haar verrast had, dat ze ook ineens zomaar in de zon in haar kamer zat, en genoot van de warmte van de zon op haar gezicht… dat ze ineens twee momenten op een dag had, waar ze van genoot.

Wat we uitzenden krijgen we terug

En ze veranderde… haar manier van kijken veranderde… in rap tempo. Ze durfde weer te gaan voelen. Ze zette grote stappen. Leerde, om complimenten te gaan geven – wat ze heel moeilijk vond, want ze zag alleen wat er niet goed was bij mensen en dus hield ze maar haar mond. Ze oefende in het oprecht geven van kleine complimenten – dat ze gewoon, als er echt helemaal niets leuks te ontdekken viel, kon zeggen: “Wat een leuke bloemetjes op je jurk”… En als bij toverslag merkte ze, dat ze zichzelf steeds meer complimentjes geven.

En op een dag kwam ze bij me, en vertelde – blij en heel erg verrast – dat ze van bonnen die ze kreeg met haar vrijwilligerswerk, gratis 8 dozen Dolce Gusto had kunnen bestellen… Ze kon voorlopig vooruit…

En zo werkt dat dus: wat we uitzenden, krijgen we terug – in 8 voud (of meer) 😉