Vanaf nu doe ik alleen nog maar dingen waar ik blij van word

Doen waar je blij van word
Doen waar je blij van word

Terwijl ik de titel voor deze blog opschrijf, gaat de gedachte door mijn hoofd: “maar dat komt wel heel egoïstisch over zo” en ik moet lachen om mezelf. Want dat is eigenlijk precies waar deze blog over zal gaan: stoppen met kijken naar mezelf door de ogen van anderen en nog veel meer gaan volgen waar ik een geïnspireerd en goed gevoel van krijg.

Heerlijk in de flow                                  

Je kent dat vast wel: je bent vanuit mooie inspiratie en heerlijke vreugde bezig met iets leuks. Het maakt niet uit wat dat is, misschien ben je lekker aan het zingen, of aan het tekenen of schilderen, of creëer je een mooi nieuw product voor je bedrijf. Je zit helemaal in de flow, je vergeet de tijd en de wereld om je heen. Het voelt goed, alleen maar sprankelend en levenslustig.

En dan ineens gebeurt er iets, je krijgt een telefoontje of je leest ergens iets, of iemand zegt iets tegen je en bám… wég flow. Je hebt ineens geen zin meer in waar je mee bezig was. Maar goed ook, je had er eigenlijk toch geen tijd voor want er zijn belangrijkere dingen te doen, of je zegt tegen jezelf dat je je niets in je moet hoofd halen, het wordt niets met die talenten van jou. Je gaat over “tot de orde van de dag”. En tòch: het voelt niet goed meer. Je voelt je ergens van binnen teleurgesteld, of je bent een beetje chagrijnig. En je hoofd zegt dat je je niet moet aanstellen, iedereen moet immers werken en niemand heeft tijd om alleen maar te doen waar hij blij van wordt.

Meer vreugde aantrekken

In de flow
In de flow

Maar is dat wel waar? Wat je daar denkt, dat je niet altijd kunt doen waar je blij van word? Of is het zelfs maar waar, dat waar je blij van word minder belangrijk is, dan “werken” en “het leven”?  Ik geloof van niet! Sterker nog: ik geloof dat volgen waar jij vreugde aan beleeft precies de goede weg is naar steeds meer vreugde in je leven. En ik geloof dat, omdat ik geloof in de Wet van de Aantrekking: wat jij voelt, wat jij bent, trekt meer van hetzelfde aan. En ik geloof ook, dat het onze natuurlijke staat van zijn is, vreugde, moeiteloosheid, vrijheid… Maar we hebben allemaal geleerd, meestal al heel jong, dat het niet kan, niet mag, niets oplevert, alleen als extra…

Kijken door de ogen van anderen

Al heel jong hebben we geleerd om naar anderen te luisteren en te kijken voor goede raad, naar de mening van anderen luisteren en die voor waar aan te nemen. Anderen, waarvan we al heel snel dachten, dat “ze” wel wisten hoe het werkte en hoe het allemaal moest. Dat ze dus ook wisten wat goed voor ons was. En door steeds meer en vaker naar anderen te luisteren en hen als voorbeeld te nemen, zijn we het contact met ons eigen prachtige geleidesysteem kwijtgeraakt. Een geleidesysteem wat ons door middel van hoe we ons voelen feilloos laat weten of we afgestemd zijn op onze hogere wijsheid en op ons zelf, óf op de “wijsheid” van anderen.

Leven vanuit je eigen-wijsheid

Het is dus best een uitdaging om te gaan leven vanuit jouw eigen-wijsheid. Jouw geleidesysteem wat je aan de hand van hoe jij je voelt – goed of slecht –  laat zien of jij op JOUW juiste pad zit en of je  doet wat volgens jouw waarden en normen is. En toch, ik raad je aan het eens een poosje te proberen. Want het is toch onbegonnen werk om keuzes te maken op basis van al die verschillende meningen en wijsheden van anderen?

Liefde voor jezelf
Liefde voor jezelf

Anderen die het misschien niet eens voor zichzelf weten, laat staan voor jou. Zodra jij jouw eigen-wijsheid als leidraad gaat nemen, zul je merken dat het leven ineens een stuk helderder wordt. Je hoeft namelijk alleen nog maar te voelen wat jou een goed gevoel geeft. Dan weet je dat je op de goede weg bent. Of wat jou juist een vervelend gevoel geeft. Dat laatste betekent eigenlijk niets anders, dan dat je de verbinding met jouw hogere wijsheid bent kwijtgeraakt. Zodra je die herstelt en je realiseert dat jij een prachtig eigen-wijs en bijzonder mens bent, altijd en bij alles wat je doet, denkt en leeft, komt je goede en fijne gevoel weer boven.

En besef je ook wat houden van jezelf nou echt betekent… Maar dat is voor een volgende blog!

 

Eén Dolce Gusto… levensveranderend!

Eén Dolce Gusto
Eén Dolce Gusto

Blij en licht leven

Ik geloof er heilig in, dat wij als mensen hier op deze aarde zijn gekomen om vreugde te voelen. Om ons leven met blijheid en lichtheid te leven. Om ons verlangen te leven en om dat verlangen zelf tot uiting te brengen in het leven dat we voor onszelf creëren. Voor mij heeft dat alles te maken met waar we onze aandacht, onze focus op richten. Met de gedachten die we verkiezen te denken. Of we zien dat het regent en dat het dus een saaie, druilerige dag is òf dat we zien hoe gezellig het in huis is als de regen tegen de ruiten klettert of dat het best tof is om in de regen rond te spatteren buiten. Om maar een klein voorbeeld te noemen. Of we zien dat de wereld er met al haar toestanden erbarmelijk aan toe is – elke avond wéér op het journaal, elke ochtend in de ochtendkrant – of dat we er voor kiezen te zien hoeveel fijne, lieve mensen we in onze omgeving zien die mooie dingen doen en maken (en het journaal en de krant misschien wel elke dag overslaan, omdat het onze aandacht misschien wel afleidt van wat we wél graag in ons leven willen zien). Allemaal keuzes… en tòch voelt dat lang niet altijd zo.

De wereld is een rotplek

Ik heb daar zelf ook gezeten, op die plek, jarenlang zelfs. Worstelend om in mijn leven tóch maar steeds het goede te zien, hoop te houden, terwijl ik  ondertussen keer op keer meegesleurd werd door mijn emoties, mijn angst voor het leven en alles wat er in de wereld gebeurde, waarvan ik voelde dat ik er geen invloed op had. Ik werd meegesleurd in het drama van de verhalen die  ik mezelf keer op keer vertelde en bevestigde, de gedachten die ik dus koos. Verhalen en gedachten die zorgden dat ik me zielig en klein voelde, een slachtoffer van het leven.

Anders kijken
Anders kijken

En het gebeurt me natuurlijk nog wel eens (en ook wel vaker dan eens ;-)) – oude overtuigingen en gedachtenpatronen zijn best hardnekkig, en ik ben gelukkig nog steeds aan het leren, aan het groeien en aan het spelen met mijn leven. Maar ik heb geleerd dat ik een keuze heb: een keuze om andere gedachten te kiezen en mijn blik op andere dingen te richten. En ondertussen liefdevol te erkennen, dat er stukjes in mij zijn, die nog pijn of angst voelen.

Het kleine meisje helen

Al langere tijd werk ik met een prachtige vrouw, die ongelofelijk fijngevoelig en op alle vlakken intelligent is. Ze kan prachtig zingen ook – ze raakt je diep in je ziel met haar stem. Maar ze had het contact met zichzelf bijna volledig afgesloten. Ze kon gewoon heel veel niet meer voelen… en al helemaal niet vertrouwen dat wat ze voelde ook nog klopte. Ze herkende de signalen van haar lichaam, van haar hart en intuïtie niet… ze was alleen maar bang en verdrietig. En haar wereld was heel klein geworden. We zijn gaan werken aan het omarmen van haar innerlijk kind, een lief klein meisje, dat zich helemaal niet zo stoer voelde als mijn cliënte zich op latere leeftijd ging presenteren. Ik heb haar helemaal zelf een prachtig wiegenlied laten schrijven, een troostlied, voor haar kleine meisje… De eerste keren huilde ze,  telkens als ze het lied zong, tranen met tuiten, met een dichte keel. Ze oefende er ook thuis mee en er kwamen nieuwe coupletten bij het lied. En haar verdriet heelde. Natuurlijk, want de liefdevolle, accepterende aandacht en de trillingen van haar eigen stem voor het lieve, verdrietige meisje in haar, wat zich zo niet gezien en gehoord voelde, deden hun helende werk. Het ging beter. Ze kon weer vooruit en ze zette stapjes.

 Ik vind helemaal niks leuk

We gingen de aandacht wat verleggen naar het verder vormgeven van haar leven – ze was niet blij en zeker niet gelukkig, dat was helder. En na zoveel jaren had ze ook bitter weinig hoop dat het nog beter zou worden voor haar. Dat ze niet kon zeggen wat haar in vuur en vlam zette, wat zij voelde als haar passie in dit leven, haar missie, de reden waarom ze hier op deze wereld is, dat was helder en begrijpelijk. Maar toen ik haar vroeg, wat haar blij maakte, gewoon iets heel kleins, iets wat ze graag at, of dronk, of gewoon graag deed, kon ze echt helemaal niets bedenken.

Ik stuurde haar naar huis met de opdracht terug te komen met één dingetje waar ze in die week vreugde aan had beleefd. En ze kwam terug, mét dat ene dingetje: ze mocht van zichzelf elke week één kopje Dolce Gusto drinken. Daar genoot ze van… Meer kon niet, want daar had ze geen geld voor, het is behoorlijk duur spul immers.

Ik heb haar daarna de opdracht gegeven om, geld of geen geld, vanaf die dag élke dág (minstens!) een Dolce Gusto te drinken. En te voelen hoe ze daar van genoot… Het zichzelf gewoon toe te staan, van dat éne dingetje wat voor haar de moeite waard voelde, te genieten, zo goed als ze kon.

Zon op je gezicht
Zon op je gezicht

Ze heeft het gedaan… en de keer daarna, kwam ze terug met het bericht dat het haar verrast had, dat ze ook ineens zomaar in de zon in haar kamer zat, en genoot van de warmte van de zon op haar gezicht… dat ze ineens twee momenten op een dag had, waar ze van genoot.

Wat we uitzenden krijgen we terug

En ze veranderde… haar manier van kijken veranderde… in rap tempo. Ze durfde weer te gaan voelen. Ze zette grote stappen. Leerde, om complimenten te gaan geven – wat ze heel moeilijk vond, want ze zag alleen wat er niet goed was bij mensen en dus hield ze maar haar mond. Ze oefende in het oprecht geven van kleine complimenten – dat ze gewoon, als er echt helemaal niets leuks te ontdekken viel, kon zeggen: “Wat een leuke bloemetjes op je jurk”… En als bij toverslag merkte ze, dat ze zichzelf steeds meer complimentjes geven.

En op een dag kwam ze bij me, en vertelde – blij en heel erg verrast – dat ze van bonnen die ze kreeg met haar vrijwilligerswerk, gratis 8 dozen Dolce Gusto had kunnen bestellen… Ze kon voorlopig vooruit…

En zo werkt dat dus: wat we uitzenden, krijgen we terug – in 8 voud (of meer) 😉

De Rite of the Womb? Ik weet niet hoor…

Mooi, maar ook heel ver uit mijn comfortzone

Rite of the Womb Zing je Zachte Kracht
Rite of the Womb Zing je Zachte Kracht

Op Facebook en ook op andere plaatsen vliegen ze je tegenwoordig om de oren, de Rites van de Baarmoeder, baarmoederhelingen oftwel “the Rite of the Womb”.

Alweer een hele poos geleden begon ik ze steeds meer in mijn netwerk te signaleren. Eerst klikte ik ze weg – (niet voor mij) – maar op een gegeven moment werd ik toch nieuwsgierig wat het nou eigenlijk was. Toen ik het verhaal van Marcela Lobos (de eerste ontvangster van de rite) had gelezen, en op de site het filmpje van de rite had bekeken, voelde ik dat er toch iets mee ging resoneren diep in mij. Ik voelde dat er veel waarheid in zat, in dit ritueel – als ik mijn hoofd tenminste even uitschakelde. En ik voelde ook dat ik het heel erg uit mijn comfortzone vond.

Kleine, dagelijkse wondertjes gaan zien

Als Nederlandse vrouw ben ook ik opgevoed met het gedachtengoed: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. En we hebben natuurlijk best rituelen in onze Nederlandse samenleving. We gaan met z’n allen taart eten, als iemand jarig is, en met Kerstmis zitten we met de hele familie aan het feestmaal. Rituelen die we misschien wel niet als ritueel beschouwen, en waarbij we soms ook helemaal niet zo’n fijn gevoel hebben. Zo’n ritueel wordt dan meer een “sociale verplichting”.

The Rite of the Womb
The Rite of the Womb

Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik rituelen mooi en in de loop van de jaren ben ik ze zelf ook steeds meer gaan bedenken en uitvoeren. Kleine rituelen, zoals “dank je wel” zeggen, als ik geld ontvang of er mij iets anders zomaar toevalt. Of een kleine maanceremonie houden, gewoon bij een wandeling in het maanlicht, omdat ik mij dankbaar voel voor het mooie licht van de maan. Voor mij is een ritueel eigenlijk niets anders, dan even stilstaan bij de bijzonderheid van wat we ook als alledaags zouden kunnen vinden. Wat we zo gewoon vinden, dat we er nooit bij stilstaan. Voor mij maken die kleine ritueeltjes het leven een stukje leuker. Door “gewone dingen” als magisch te zien, door te zien dat het best een wondertje is, dat je auto ons elke keer weer veilig thuisbrengt en dat de koelkast het gewoon zomaar doet en ons voedsel vers houdt… daar beleef ik plezier aan.

Zal ik, of toch maar niet?

Maar goed de Rite of the Womb dus… Het filmpje raakte me en de woorden van… ook. Ik geloof er heilig in dat het voor onze wereld heel erg belangrijk is dat de mannelijke en vrouwelijke energie weer in balans wordt gebracht. En ik geloof ook, dat wij vrouwen een inhaalslag te maken hebben. Het vrouwelijke is zo lang als tweederangs en minderwaardig beschouwd en behandeld – en in sommige delen van de wereld is dat nog altijd zo. Voor balans zijn twee gelijkwaardig partners nodig, ook als het om energieën gaat. En dus voelde ik, diep van binnen, dat de heling van (collectieve) vrouwelijke pijn wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn. En dus meldde ik me aan voor de Rite of the Womb.

En belandde ik in een grote, lange, ondoordringbare file, de eerste keer dat ik (met heel veel weerstand en angst) richting de bijeenkomst vertrok… Ik was er blijkbaar gewoon niet klaar voor, ik reed weer naar huis. En meldde me opnieuw aan voor de Rite. En deze keer werd ik ’s-Ochtends wakker met een barstende migraine (die ik zelden heb)… dus kwam ik weer niet bij de bijeenkomst voor de Rite. En toch bleef het trekken.

Een verrasend fijne bijeenkomst met prachtige gevolgen

De derde keer was het raak – ik zag een advertentie voor een Rite of the Womb bijeenkomst bij ons in de buurt en die voelde goed. Nog steeds voelde ik twijfel en weerstand, maar deze keer ging ik – samen met Jolien.

The Rite of the Womb
The Rite of the Womb

En we kwamen bij de bijeenkomst, bij een groep met gewone vrouwen, vrouwen zoals wij. En wat deden onze gastvrouwen het goed – ze hadden een prachtige ruimte ingericht, mooi en zorgzaam, er was mooie muziek, er waren rozen, en er was een prachtige ceremonie en meditatie voorbereid. We voelden ons eigenlijk meteen op ons gemak.

En de ceremonie en het ritueel werkten zo verbindend en er kwamen zulke mooie inzichten bij me op, dat ik er diep door geraakt werd. Ik mocht mijn “kleinheid” loslaten en mijn “vrijheid” gaan omarmen en leven…

En ik kan niet anders zeggen… vanaf de dag dat ik de Rite ontving heb ik elke dag een stukje “kleinheid” los mogen laten en daardoor een stukje “vrijheid” verder mogen omarmen. Het heeft me enorm geholpen te voelen wat ik met mijn werk en leven wil doen en het ook daadwerkelijk te gaan doen.

Als jij nog twijfelt of de Rite wel iets voor jou is, kan ik je echt alleen maar aanraden: ga het ervaren! In het slechtste geval heb je een leuke bijeenkomst met andere vrouwen – die echt allemaal gewoon zo zijn als jij. En in het beste geval mag ook jij een stukje oud zeer loslaten, iets wat je nu nog blokkeert om stralend jouw plek in dit leven in te nemen.

(Als je meer informatie wilt lezen over de Rite of the Womb of het filmpje wilt bekijken, kijk dan op www.theriteofthewomb.com)

 

 

De unieke frequentie van mijn hartenlied

De volumeknop omlaag draaien

hartenlied frequentie
hartenlied frequentie

Ken je dat? Dat gevoel dat je je eigen hartenlied steeds minder goed begint te horen? Alsof het vervaagt, of alsof jij niet meer goed hoort? Dat je merkt dat je steeds wat verder afdrijft van je eigen melodie, je eigen ritme, je eigen taal, je eigen woorden?

Zo’n vaag gevoel van onbehagen, daar begint het bij mij meestal mee. Een gevoel van “ergens iets gemist hebben” – iets wat ik voel, iets wat zich aandient. Iets van “niet meer helemaal willen voelen”.  In elk geval iets waar ik niet eerlijk naar wilde of kon luisteren. En waarmee ik dus de volumeknop van mijn eigen hartenlied een beetje zachter draaide…

De verhalen van mijn hoofd

Mijn hoofd vertelt me dan verhalen: verhalen dat het best goed gaat. “Kijk maar, ik heb goede resultaten”, bijvoorbeeld. Of dat het “er gewoon bijhoort”. Of dat “we allemaal wel eens een periode hebben, waarin we wat minder leven vanuit het hart”. Misschien best “waar” al die verhalen. Maar toch ook weer niet. Want eigenlijk, als ik heel goed voel knaagt er iets, nu de volumeknop van mijn hartenlied steeds zachter staat. Maar ik kan of wil nog steeds niet luisteren, niet voelen. Ik ga dus door met wat ik steeds deed en wat prima werkte. En – zo zegt mijn hoofd – het werkt nog steeds. Kijk maar, het loopt toch prima in mijn leven?

Subtiele frequentieverandering

eigen ritme
eigen ritme

En omdat ik nog steeds niet kan of wil luisteren, nog steeds de stilte niet opzoek en de onderliggende overtuiging in de ogen kijk, verandert behalve het volume ook langzamerhand de frequentie van mijn afstemming. En ben ik niet meer goed afgestemd op mijn hartenlied. Alsof er ruis op de radio is gekomen, precies tijdens het afspelen van mijn hartenlied. Mijn dierbare hartenlied, wat zo’n mooie leidraad is voor mijn leven. Waarvan ik weet, dat het voor mij dé juiste leidraad is. Mijn afstemming met de stroom van overvloed, de stroom van liefde en dankbaarheid voor het leven – mijn eigen unieke afstemming met de bronenergie, met het Universum.

Spartelen, hard werken en worstelen

En ik ga spartelen… want eigenlijk word ik heel verdrietig, dat er ruis op mijn mooie, unieke lied zit. En dan ga ik hard werken en worstelen – het is met toch al eerder gelukt, zo hoeft het niet en ik snap natuurlijk prima hoe het werkt. En tóch… raak ik er alleen maar verder van af. De frequentie matcht steeds minder met mijn lied en het stroomt niet meer, of beter gezegd: ik stroom niet meer. Of ik kan de stroom niet meer ontvangen. Want de stroom, die stroomt natuurlijk gewoon door en is altijd voor mij beschikbaar. Voor mij, voor mijn hartenlied, en voor iedereen, want iedereen heeft een eigen hartenlied om te zingen, op te dansen of gewoon op de interne radio te beluisteren… Ik word verdrietig en chagrijnig, er komt niet veel meer uit mijn handen, want creatief zijn vanuit deze mis-frequentie, dat gaat niet werken, want het voelt gewoon niet goed. Ik word ook bang en ga me alleen voelen… ik begin te vergelijken, met anderen. Bij wie het wel lijkt te lukken. Oude oerangsten komen boven, ik word er ’s-nachts van wakker.

De stilte opzoeken

En dan ben ik het zat. Ik wéét dat ik er niet onderuit kom te kijken en te luisteren naar wat er werkelijk zit, wat er klinkt, wat ik voel… En ik zoek weer echt de stilte op. De stilte bij mijn altaartje, met stenen en kaarsjes, die me vreugde geven. Ik zit er, en ik laat mezelf wegzinken in het nu-moment. Ik voel hoe het pantser wat mijn lijf door mijn gedachten heeft opgebouwd van me afvalt. Ik laat nog verder los en geef me over aan het nu, aan de stroom, die er gewoon is, die trouw op mij heeft gewacht.

Mijn lied mag weer stromen

Jij bnet lief!
Jij bnet lief!

En ineens zie ik het weer, voel ik het weer: het is mijn vreugde die ik heb achtergelaten… Ik ben toch weer steeds iets harder gaan werken, gaan sturen, steeds maar iets extra’s gaan doen. Zónder echt te voelen waar ik nu, op dit moment, gewoon blij van word. Ik kom de bekende overtuiging tegen, een heel oude al, dat je echt niet altijd alleen maar kunt doen waar je blij van wordt! En néé! Dat is niet de waarheid, dat is een overtuiging, gewoon een serie gedachten die ik al heel vaak heb gedacht. Gedachten waar ik helemaal niet blij van word. Dus ik kies gewoon andere gedchten.

En ik zing mijn lied weer! Eerst zachtjes, gewoon zoals het komt, ik wieg mee op de mooie, liefdevolle melodie van mijn eigen lied… Ik voel me ontroerd, dat het er weer is. Ik voel me dankbaar, dat het gewoon elke keer weer op mij wacht – tot ik het weer kan horen, tot ik weer ben afgestemd op de juiste frequentie! En de blijheid stroomt… Ik stroom!

 

 

 

 

 

 

 

Be careful what you wish for

Meertje in het maanlicht

meertje in het maanlicht
meertje in het maanlicht

Op een vroege ochtend keek ik naar buiten, van 5 hoog in ons appartement en zag een meer in het maanlicht, in een magisch klein natuurgebiedje (compleet met draak (een graafmachine ;-)), in de ochtendnevel. En nee, ik droomde niet. Ik realiseerde me: wauw, ik heb mijn meer in het maanlicht, in een natuurgebied, in mijn “achtertuin” gecreëerd. Een wens die ik al jaren heb, vandaag zomaar bezorgd door het Universum!

(En oké, vermoedelijk was ik niet helemaal duidelijk naar het Universum: dat ik dat meer in het maanlicht eigenlijk in de achtertuin van onze eigen fantastische luxe en mooie boerderij had gewild…dat was ik vergeten 😉 Of misschien durf ik tdòch nog niet (helemaal) te geloven dat dat meer bij die boerderij, met cursusruimtes, werkruimte aan huis, in de natuur er voor ons ook zomaar kan komen.

Bestellen bij het Universum

Sinds een jaar of 10 heb ik me verdiept in – (eerlijk gezegd, met tussenpozen J) –  “The Law of Attraction” oftewel de Wet van Aantrekking.

Als visionair, dromer, idealist en magie- en gelukszoeker was ik geboeid door de opkomst van “The Secret” en las ik met plezier boeken als “Bestellingen aan het Universum”  van Bärbel Mohr, “Kunst van Leven” van Barbara Borecka. Boeken die op een fijne en soms speelse manier omgingen met het principe, dat als je maar de juiste golflengte wist te pakken, je alles naar je toe kon halen wat je maar wilde. Het was een soort spel wat ik speelde met het Universum, vaak samen met mijn zus. Zo’n spel van: Nou, laat maar zien wat je kan dan 😉

visiebord
visiebord

Mijn visiebord – wat ik toen al maakte – stond vol met dingen die ik graag wildeontvangen: bijvoorbeeld een leuke levenspartner, een gloednieuwe aqua kleurige Peugeot 106 en nog een heleboel dingen. Compleet mèt achterliggende intentie – namelijk onvoorwaardelijke liefde (bij de partner) en vrijheid (bij de Peugeot). Mijn zus en ik oefenden met bijvoorbeeld het moeiteloos vinden van een parkeerplaats en dankten het Universum uitbundig als we geld vonden op straat, al was het maar een stuiver. Het was een superleuk spel, we genoten en hadden lol om onze wensen en af en toe kwamen onze bestellingen daadwerkelijk aan.

Energie

En toch nam het leven, het serieuze leven, zoals we geleerd hadden dat we hoorden te leiden als volwassen vrouwen, weer snel bezit van ons. En we hielden op met bestellen en gingen verder met ons leven en het werken aan onze problemen. Af en toe wensten we nog wel eens wat, maar we mopperden ook weer hard als we geen parkeerplaats konden vinden of als het regende… En tòch, er was iets in mij veranderd, want ik was geboeid door iets wat ik “energie” noem, iets waarvan ik op een diep niveau “wist” dat alles daaruit bestaat. Ik werd me steeds bewuster van mijn eigen energie en hoe die van invloed was op wat ik deed en zei. En op de energie van anderen, wat die met mij deed en met anderen. Ik was me vaak vooral bewust van een schaarste aan energie. In de tijd dat ik een burnout kreeg, voelde ik me vooral leeggezogen qua energie, had er altijd een gebrek aan, althans voor mij voelde dat zo. En ik voelde gebrek aan liefde en vaak ook gebrek aan geld…

Je gedachten kiezen

Jaren gingen voorbij, jaren van veel zelfonderzoek, werken aan van alles en nog wat. Hard werken ook: om in mijn bestaan te voorzien, een partner te vinden, een huis te vinden, wéér een studie te doen… want ik wás er nog lang niet. En het voelde eigenlijk nooit goed. Ik voelde diep van binnen dat het niet klopte, dat harde werken, zoveel moeite en nooit klaar zijn – dus nooit eens “goed genoeg” zijn. Ik voelde dat daar iets anders onder zat, maar ik snapte nog niet helemaal wat.

Volg je droom
Volg je droom

Op een dag kwam ik “toevallig” weer in aanraking met The Law of Attraction en deze keer las ik de boeken totaal anders… Ik begréép het ineens, en het resoneerde aan alle kanten met me. En ik zag wens na wens vervuld worden, het leven werd al lichter en moeitelozer…blijer en stukken minder angstig. Wat een vrijheid! Want ik kon tenslotte zelf kiezen wat ik wilde denken – zelfs onder de slechtste omstandigheden. Ik kon ervoor kiezen om geen nare berichten te lezen en om altijd hoopvol te denken over dingen in mijn leven. Om te geloven in wonderen – die gebeuren tenslotte elke dag! Om niet te mopperen, maar te lachen om die parkeerplaats (die wonderlijk genoeg er ècht 99% van de keren echt is). En de  energie in en om mij heen veranderde in razend tempo, van zwaar en soms uitzichtloos naar licht en vrolijk, naar genieten en dankbaarheid.

Elke dag afstemmen

Het is een gewoonte inmiddels om de dag te beginnen met een meditatie. Met ademen, alleen maar ademen en zelfs dat laten gebeuren. Landen in het nu, niets hoeven, alleen maar zijn en ruimte geven voor alles wat zich aandient. Mezelf helemaal voelen en voelen dat ik al helemaal goed ben, gewoon zoals ik ben, dat alles er al is en dat alles goed is. Dat ik deel uit maak, van die hele grote energie om me heen, dat prachtige veld van oneindige mogelijkheden, het veld van wonderen en magie. Dan kan ik moeiteloos voelen hoe dankbaar ik ben met alles in mijn leven – en dus zéker met mijn maanlichtmeer in de achtertuin van 5 hoog (want het zag er magisch uit in het maanlicht, echt prachtig!). En mijn wensen en verlangens voor mijn leven steeds heel helder voor ogen hebben, mijn intenties, persoonlijk en met mijn bedrijf. Afstemmen op de energie van een overvloedig Universum, waar ik deel van uitmaak, dus die ook in mezelf is. De energie van wat mij vreugde, tevredenheid en rust geeft in dit moment (en elk volgend moment), de energie van moeiteloosheid.

Ik word er steeds beter in en krijg er steeds meer rust en vertrouwen in en steeds meer vreugde…

Be careful what you wish for – je kan het zomaar krijgen. Want wensen kun je leren!

Opruimen – een feest met verrassende gasten…

Opruimen – een feest met verrassende gasten

Verrassende gasten
Verrassende gasten

Nieuwjaar – het doet wat met mij, zo’n heel blanco jaar wat voor je ligt. Een jaar vol kansen, dingen die ik nu nog niet weet, een soort magisch veld waarin alles zich nog kan ontvouwen, alles mogelijk is…

Dan voel ik een behoefte om me met dat veld van magisch nieuw te verbinden – om er in rond te zwemmen en zoveel mogelijk mooie creaties op te duiken. En daarvoor heb ik ruimte nodig – ruimte en helderheid… En dat begint gewoon in de wereld waarin ik dagelijks leef en werk. Mijn eigen leefomgeving. Die spiegelt op de meest directe manier hoe helder het is in mij en hoeveel ruimte ik ervaar.

Opruimrondes

Opruimrondes
Opruimrondes

De afgelopen jaren heb ik een aantal mega-grote opruimrondes gehouden. Het is begonnen toen ik helemaal klaar was met alles wat met mijn scheiding en mijn ex te maken had. Toen heb ik alles, maar dan ook alles, wat nog in het huis waar we samen leefden stond, verkocht op Marktplaats. Ik hou van Marktplaats – het is een prachtig doorstroom mechanisme. Het is toch supermooi als iemand anders weer helemaal stralend blij wordt van iets wat jij niet meer hoeft, wat niet meer met jou resoneert en waar jij eigenlijk gewoon helemaal niets meer mee hebt? En dat jij op die manier geld bij elkaar kunt sparen, zodat je weer – ook op Marktplaats natuurlijk – dingen kunt kopen waar je superblij mee bent, die helemaal passen bij de nieuwe jij? En zo had ik na een paar maanden gewoon het huis waar ik van droomde – alles in mijn kleuren, alles in mijn stijl en alle ballast overboord gegooid – soms letterlijk, op het stort! Wat genoot ik als ik door mijn huis liep, als ik in mijn roze stoeltje zat en langs mijn boekenkast liep. En ik voelde me helder en licht, en ik zag met de dag beter hoe ik mijn leven  verder wilde leven…

Ongeveer één jaar daarna ging ik verhuizen en wat was ik verbaasd over de “troep” ik toch weer had weten te verzamelen. Terwijl ik (geloof ik) toch best een bewuste koper ben. Ik begon aan opruimronde nummer twee. Vooruit, iets minder groots dan de vorige ronde, maar nog altijd een opruimronde om trots op te zijn. Dozen voor de kringloop, verkopen op Bol en Marktplaats en ritjes naar het stort. En daar was weer die lichtheid, die helderheid, die rust en de ontspanning. Gewoon, letterlijk minder om me druk over te maken en mooie spullen om me heen, waar ik heel erg blij van werd en die ik ook echt zág!

Zware gasten, kastgeesten, angstkonijnen en een opruimfee

En dan nu, op de tweede dag van januari, werd ik wakker met opruimdrang. Tijd voor  grote opruiming in mijn kledingkast. En dat werd een feest met heel veel verrassende gasten. Ze waren niet allemaal heel aangenaam – er waren zware gasten bij, die aan lang vervlogen tijden deden denken en verdrietig maakten. Er waren ook (ver)vreemde gasten bij, die gevoelens losmaakten die ik niet meer herkende als de mijne. En ik kwam kastgeesten tegen, die al jaren in dozen zaten opgeslagen, verschoten en vaal (of was dat toen mode?). O ja, en angstkonijnen – die waren best fanatiek. Ze riepen dat ik uit moest kijken met weggooien, want stel je voor als de nood aan de man zou komen, en ik geen geld zou hebben voor nieuwe kleding. Als ik dikker of dunner zou worden, dan had ik tenminste nog wat te dragen… Ik heb best wat gesprekken met ze moeten voeren, met de angstkonijnen. Maar we zijn er uit gekomen! Er waren ook echte feestvarkens bij, die blij en vrij riepen: jaaaa! neem mij, neem mij – ik ben zó toe aan een nieuw leven. En er waren rotzooitrappers bij, die echt niet resoneerden met mijn leven – hoe waren die ooit in mijn kledingkast beland? En toen was er ineens ook nog de opruimfee van Opruimfeest (www.opruimfeest.nl)  – die heeft van alle kleding die mocht blijven prachtige stapeltjes gevouwen!

Een heerlijk opruimfeest

Heerlijk opruimfeest
Heerlijk opruimfeest

En zo vulde ik zak na zak – voor de kringloop deze keer, met het blije gevoel dat ik met al deze gasten nog even wat had mogen ervaren – en dat ze straks een heel nieuw leven gingen krijgen, bij iemand die er heel erg blij van gaat worden. En toen ik alles had weggebracht en ik naar al die nette stapeltjes keek, zág ik ineens heel helder de kleding die wel past en staat, bij mij, zoals ik nú ben en zoals ik mezelf voor de toekomst voor me zie.

Een opgeruimde kledingkast met precies zoveel kleding, dat ik het kan overzien, dat ik lekker kan combineren en genieten, dankbaar, met zoveel moois om te dragen!

Het was weer een heerlijk opruimfeest!

Allemaal hartjes op mijn pad

Ik vind overal hartjes op mijn pad

mijn hartjes-museum
mijn hartjes-museum

Sinds een paar jaar, toen ik in een heel moeilijke fase in mijn leven zat, vind ik allemaal hartjes op mijn pad… Ik vind ze echt overal, in de natuur, in de auto, als ik aan het koken ben, op het strand, in een lokaal… Het is zo grappig en ik word er blij van, elke keer weer. En ik heb inmiddels een heel “hartjesmuseum” verzameld, want soms neem ik ze gewoon lekker mee – die hartjes. Of ik maak er een foto van… En als mensen die dan zien, dan krijg ik van hen ook weer hartjes – een prachtige hartjesmok bijvoorbeeld – of foto’s van hartjes. En dus word ik nog vaker blij…

Een zware tijd

Er was een tijd in mijn leven, dat het voelde, alsof ik echt bijna alles kwijt was – mijn huis, letterlijk mijn dak boven mijn hoofd, mijn geld, mijn werk, mijn liefde en veel van mijn vrienden… Wat ik heel bijzonder vond, in die tijd, dat hij heel zwaar aanvoelde en ik dat ik ongelofelijk veel zorgen had en het tòch, tegelijkertijd voelde alsof alles mogelijk was. Alsof ik een soort van nieuwe start kreeg aangeboden door het leven… Ik begreep nog niet helemaal toen dat het zo inderdaad werkt – dat je zelf creëert hoe je leven loopt.

Leven met mijn hart wijd open

Vloeibaar hart
Vloeibaar hart

Maar ik kon wel ervaren wat mijn vader ooit als een heel mooi advies had gegeven: “Als alles wegvalt, worden dingen vloeibaar” – ontzettend wijs en ontzettend waar. Want als je niets meer zeker weet, is echt alles mogelijk… Als je maar open durft te gaan staan voor al die mooie kansen die op je pad komen, groot en klein…Met andere woorden, als je maar niet stagneert, als je je hart open durft te houden – voor alle pijn, alle angst, alle onzekerheid… Dan zie je ook alle mogelijkheden en is het niet zo moeilijk om te geloven – of op zijn minst te hopen – dat er een prachtige toekomst vóór jou ligt.

 

Een prachtig symbool, het hart

En die hartjes… elke keer dat ik ze zag, werd ik herinnerd aan dat openstellen, aan het openhouden van mijn hart… zag ik een hartje, dan kon ik mijn vertrouwen in de toekomst weer heel goed voelen. En ik zag ze steeds vaker, ik kon geen wandeling meer maken of ik kwam er minstens één tegen, opende ik mijn mail: “pling! Daar was er weer één”.

Het hart staat natuurlijk symbool voor de liefde, allerlei vormen van liefde en het is in veel culturen als zodanig bekend. We hebben ook ontzettend veel spreekwoorden waarin het hart wordt genoemd: “Maak van je hart geen moordkuil”, “Zij heeft een hart van goud” of “Hij heeft zijn hart aan haar verloren”, om er maar een paar te noemen.

Hartjes als wegwijzer

hartjes als wegwijzer
hartjes als wegwijzer

Voor mij persoonlijk is het in de loop van de jaren duidelijk geworden. Soms stopt het ineens, het hartjes vinden…als ik me zwaar voel en ik terugval in oude patronen, als ik mijn vertrouwen in mezelf, in anderen en het leven verlies. Dan moet ik even moeite doen om weer andere gedachten te gaan denken. Leukere, lichtere en liefdevollere gedachten. En dan ga ik ze al heel snel weer overal zien, de hartjes.

Voor mij zijn ze een symbool geworden, dat aangeeft, dat ik weer ingetuned ben op mijn hart en op de levensenergie, dat ik me weer laat leiden door mijn hart, dat mijn hart open is en ik open sta voor de overvloed aan prachtige creatiemogelijkheden die het leven biedt.

Dus mocht je je nog afvragen, waarom je zoveel hartjes ziet op mijn websites:  Ik hou van hartjes!